Onderwijsinnovaties

Met trots en impact:

Leren innoveren

Lees mijn verhaal hieronder
↓

[00:00 – 00:21]

Daar ligt Sonny dan, te dromen. Met beddengoed van de Leeuwenkoning, slapend met zijn kat en met een foto van mamma en pappa op de muur. Onbelast en onbekommerd.

↓

[00:22 – 02:08]

Een jeugd waar ik dankbaar voor ben. Mam en pap gaven me liefde, alles wat mijn hartje begeerde, en brachten me ook normen en waarden bij vanuit een ondernemersgezin. Hard werken, waarderen wat je hebt en zorgen voor de familie – om er een paar te noemen.

Ik was enig kind en dat vond ik wel prima. Dat had ook een keerzijde: ik hoefde niets met een broer of zus te delen, alles was voor mezelf. Een vroege les kwam toen ik een ‘prijs’ had gewonnen met honkbal en een zakje snoep kreeg. Lekker! Ik moest het van mijn ouders delen met mijn teamgenoten… “Waarom?!”, vroeg ik mezelf af. Sindsdien had ik mijn lesje geleerd en werd ik vrijgeviger.

De basisschool was een mooie tijd. Alle klasgenoten draag ik in mijn hart, wat was dat een bijzondere periode. In deze levensfase, zo rond groep 8, kwam ik voor het eerst in contact met spelcomputers. Eerst de Nintendo GameBoy Classic en niet veel later de eerste generatie van de Sony PlayStation: twee prachtige grijze spelkasten. Ik vond het fan-tas-tisch, vooral competitieve spellen!

↓

[02:09 – 03:12]

Kleine Sonny werd inmiddels al wat groter, tijd om omgedoopt te worden tot ‘brugpieper’ op het voortgezet onderwijs. Het veilige baken van de basisschool viel weg en ik ervoer voor het eerst hoe de dynamiek en hiërarchie tijdens de puberteit op het vmbo een rol speelden in mijn leven.

Dicht bij mezelf blijven vond ik soms lastig; ik wilde graag stoer overkomen. Dat had zijn weerslag op mijn kleding, mijn taalgebruik en de wondere wereld van alcohol en ‘pretpijpjes’. Ik werd ook nog weleens geplaagd op school, omdat het inmiddels excessieve gamen, het kaasbroodje van de schoolkantine en de puberteit mij niet bepaald een egale Dove huid gaven. Zo ging ik van vmbo 1 naar 2, en van vmbo 2 naar 3.

Maar toen…

↓

[03:13 – 05:52]

Driemaal scheepsrecht.

Ik wist eigenlijk al wat mij te wachten stond, maar toch hoopte ik ergens, toen ik de telefoon opnam, te horen: “Sonny, je mag door van vmbo 3 naar 4”. School was bijzaak; ik vond gamen, sporten en uitgaan leuker. Een puistenbolletje die als nep-O.G. school maar stom vond.

Vooral het gamen snoepte aardig wat tijd van mijn dag en week af. Ik speelde op professioneel niveau Counter-Strike: Source op mijn zelfgebouwde pc op mijn zolderkamer. Tussen de acht à twaalf uur per dag was dagelijkse kost. Dat moest ook wel, wilde je als 14-jarige meedraaien met de top. Als ‘bespreekgeval’ kwam ik ermee weg bij de overgang van de eerste naar de tweede, en ook nog van de tweede naar de derde klas van het vmbo. De dag dat ik wachtte op het telefoontje van mijn mentor over mijn overgang van 3 naar 4, bleek helaas geen driemaal scheepsrecht. Ik was blijven zitten.

In één klap was dat puistenbolletje niet meer die O.G., want de meeste vrienden gingen wél over naar de vierde. Geen lekker begin om zo de zomervakantie in te gaan. Het voelde ook alsof ik mezelf, mijn schoolvrienden, mijn leraren, maar vooral mijn ouders in de steek had gelaten. Ik kom uit een ondernemersgezin, dus als mam en pap dan zeggen dat ‘ze teleurgesteld in je zijn’, dan komt dat wel even binnen.

Toch is het, terugkijkend, denk ik een van de belangrijkste levenslessen in de afgelopen 30 jaar van mijn leven geweest. Het gaf mij inzicht in hoe mijn (verkeerde) keuzes consequenties hadden en dat het gevoel van falen door een gebrek aan motivatie niet iets was wat ik nog een keer wilde meemaken. Wat een contrast: in de gamewereld tot de wereldtop behoren, maar je op school een loser voelen.

↓

[05:53 – 07:42]

Het opende mijn ogen en ik besefte dat als ik me niet meer die loser wilde voelen, ik mezelf moest veranderen. Kortom: dat deed ik.

Graag neem ik je in vogelvlucht mee door mijn historie, zodat je hopelijk beter begrijpt wat mij nu drijft. De knop was namelijk omgegaan op het vmbo. Ik wist nog niet exact wat ik wilde worden, maar ik raakte geïnspireerd door Steve Jobs van Apple. Ik zag bij hem onder andere het harde werken terug dat ik van huis uit had meegekregen. Dat sprak mij aan.

Ook de combinatie met mijn affiniteit voor technologie. Dat gaf mij destijds de inspiratie om een studie richting de detailhandel te volgen, waar ik ook een bijbaan in had. Doordeweeks studeren en in de avonden plus weekeinden klanten een nieuwe computer, tablet of telefoon verkopen, om hun daarin vervolgens een producttraining te geven. Ik vond dat geweldig!

Ik heb ontzettend veel mooie ervaringen opgedaan toen ik bij Apple mocht werken. Ik ben daarvoor zelfs een korte periode in het buitenland geweest en zo leerde ik de commerciële branche beter te begrijpen, zoals o.a. logistiek, marketing en verkoop. Een goede leerschool.

↓

[07:43 – 08:59]

Ik voelde aan alles dat ik verder wilde door mezelf te ontwikkelen. Ik dacht dat het hbo (voltijd) een goede volgende stap voor mij was, en zo geschiedde. Ik leerde ook Vera kennen en we werden verliefd. We houden beide van reizen, eten en op pad gaan! Tijd vrijmaken voor mezelf en elkaar was toen ook belangrijk, omdat ik naast mijn voltijdbanen in de IT nu ook deeltijd ging studeren in de avonduren; ik switchte van voltijd- naar deeltijd-hbo.

Hier ontstonden de eerste bewegingen richting het coachen en trainen van anderen in technologie. Zo hielp ik bedrijven en scholen om ICT-toepassingen te integreren voor hun klanten of leerlingen. Dat was zowel fysiek voor groepen staan als op afstand, met bijvoorbeeld videoproducties. Ik wilde mezelf verder bekwamen in het vak en volgde de ene cursus na de andere.

↓

[09:00 – 09:25]

Tussendoor ging ik ook graag met Vera naar (voor mij) inspirerende sprekers en maakten we mooie reizen. Voor mijn hbo-opleiding mocht ik mijn scriptie schrijven voor mijn vaders onderneming en behaalde zo mijn diploma. Met kleine tussenpozen voelde ik wederom dat ik verder wilde en besloot ik door te studeren voor mijn master.

↓

[09:26 – 09:51]

Vera en ik gingen voor het eerst op onszelf wonen. Ik begon aan mijn master voor corona, volgde het laatste deel online en studeerde er middenin af. Een gekke, maar vooral een leerzame periode! Hierna vroeg ik Vera ten huwelijk en sindsdien mag ik haar man zijn.

↓

[09:52 – 10:12]

Waarom ik nu zelf in het onderwijs werk? Ik zie hoe mooi het onderwijs nu is, daar ben ik trots op en hopelijk jij ook. Ik zie ook voor me hoe ik het nog mooier kan maken met jou, voor de mini-Sonny’s en O.G.-puistenbolletjes van nu.

↓

[10:13 – 10:24]

Ik ben bescheiden, maar ik weet ook wat ik kan. Daar durf ik op te vertrouwen, ook wanneer ik mij in het onbekende begeef.

↓

TROTS

[10:25 – 10:41]

Met mijn krachten ben ik ervan overtuigd dat ik de docent kan zijn die een leerling of student zich zou wensen, en deze lessen wil ik delen met anderen.

↓

IMPACT

[10:42 – 11:55]

Nu is mijn focus om het onderwijs innovatiever te maken; dat is naar mijn mening nu ook nodig. We doen veel dingen goed én er kan ook zoveel beter.

– De lessen van gisteren, met de innovaties van morgen.

Goed onderwijs, waar studenten leren. Dat is het doel. Waarbij wij staan op de schouders van reuzen en verder bouwen aan het onderwijs van de toekomst.

Innovatie wordt vaak in één zin genoemd met digitaal en online. Dat is deels waar. Onderwijsinnovatie kan voor een groot gedeelte ook fysiek en offline. Mijn visie is dan ook dat hoe je welk instrument of middel ook gebruikt, het moet duidelijk zijn wat je de ander wilt leren.

Waar begin je dan? Er wordt veel gesproken over onderwijsinnovatie, maar het dan ook daadwerkelijk écht integreren in het onderwijs – dat is dan de volgende stap.

↓

[11:56 – 12:38]

Ik ben spreker en trainer, en een (gespreks)partner voor het middelbaar beroepsonderwijs (mbo) om innovatiever onderwijs te bieden. Ik doe dat in de vorm van consults, lezingen en trainingen, met expertise in: (1) Lezingen & Workshops; (2) Rollenspellen & Simulaties | Virtual Reality (VR); (3) Lesmateriaal & Video.

Ik geloof in de kracht van anderen en hun expertise, daarom werk ik ook graag samen met experts uit het primair onderwijs (po), voortgezet onderwijs (vo) en hoger beroepsonderwijs (hbo).

↓

[12:39 – 12:58]

Ik beschouw mezelf als een student van het leven, waaronder de lessen in overleven. Terug naar de natuur, dat is puur en rauw. De natuur gunt mij een moment van bezinning en reflectie.

↓

[12:59 – 14:17]

Tsja, wie ben ik nu… Soms weet ik heel duidelijk wie ik ben; dan identificeer ik mij regelmatig als docent of econoom.

Maar ik ben ook meer dan een docent of econoom. Wie mij kent, weet dat ik veel in beweging ben, onder andere in mijn carrière. Daarom is het voor mij ook belangrijk om soms stil te staan.

Dus, ik ben ook:

TROTS, als in: Weten wat je kan. Durven te vertrouwen. Overtuigd zijn van jouw krachten. Staan op schouders van reuzen.

IMPACT, als in: Potentie zien. Mooier maken. Lessen delen met anderen. Focus op nu. Dingen goed doen. Meenemen in het ontdekken. Leren van anderen. Verder bouwen aan de toekomst. Visie van hoe en wat. Innoveren, inspireren en uitdagen.

---